Czas nas uczy pogody. Jaka róża, taki cierń. C’est la vie – Paryż z pocztówki. Wypijmy za błędy. Wszystkie dzieci nasze są. To nie ja. Łatwopalni. Wszystko ma swój czas. Życie jest nowelą. Piosenki, które wpisały się w emocjonalne DNA kilku pokoleń Polaków – a za wszystkimi stoi jeden człowiek.

 Jacek Cygan – poeta, prozaik, tłumacz, eseista i wytrawny bon vivant – ujawnia kulisy powstawania swoich piosenek. Opowiada o tym, jak Krzysztof Krawczyk nosił go na rękach, jak Tadeusz Różewicz próbował swoich sił na gruncie muzyki popularnej, jak Ryszard Rynkowski starał się poprawiać śpiewającą przy ognisku młodzież, o opolskim proroctwie Jonasza Kofty i o własnym niespodziewanym udziale w pewnym strzegomskim weselu. Są Paryż, Wenecja i Lwów, Kraków, Warszawa i Pilica. I ludzie, dzięki którym teksty Cygana ożywały na scenie: Zdzisława Sośnicka, Zbigniew Wodecki, Grażyna Łobaszewska, Edyta Geppert, Ryszard Rynkowski, Edyta Górniak, Stanisław Soyka, Anna Jurksztowicz, Grzegorz Skawiński, Elżbieta Adamiak, Jerzy Filar, Andrzej Zaucha, Maryla Rodowicz czy Ralph Kaminski. Wspomina też utwory, które nigdy nie stały się przebojami – i że także one znalazły słuchaczy, w których poruszyły czułą strunę. Bo o to w tym wszystkim chodzi.

 To książka o zmysłowej piękności słowa – erudycyjna, dowcipna i pełna czaru. Opowieść o sztuce, podróżach i smakowaniu życia. O przyjaźniach i miłościach, wielkich scenach i małych mieszkaniach, i o zrządzeniach losu, bez których być może nie powstałaby żadna z dwustu czterech omówionych tu piosenek.